Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Zbliżając się do lotniska.—->>>>II

sobota, Styczeń 15, 2011

Lecąc po trasie tak naprawdę nic specjalnego się nie dzieje. Jak to powiadał mój instruktor : totalna nuda, łąki, pola, lasy. Oczywiście trochę w tym prawdy jest. Mniej wiecej po pokonaniu połowy trasy zaczynamy się rozgladać. Dolot do docelowego lotniska zwiazany jest z większym ruchem w powietrzu. Obserwując mapę, wskazania GPS zazwyczaj wiemy kiedy przekroczyliśmy granicę ATZ, a tu już obowiązują nas konkretne zasady dolotu do docelowego lotniska. Co to jest ATZ..?

ATZStrefa Ruchu Lotniskowego (Aerodrome Traffic Zone). Wydzielona przestrzeń powietrzna, w której wykonywane są loty przeważnie w klasie przestrzeni G lotnictwa ogólnego. Może być zapewniona służba AFIS – Aerodrome Flight Information Service – Lotniskowa Służba Informacji Powietrznej.

O czym musimy pamiętać ? Czynnikiem decydującym o naszych poczynaniach jest kierunek wiatru. To właśnie od niego zależy kierunek podejścia do lądowania / pod wiatr /. Te i inne potrzebne informacje musimy uzyskać jeszcze przed startem. Wlatując do strefy ATZ ( a lecimy bez łączności ) kierujemy się nad środkowy punkt lotniska na wysokości powyżej ustalonego kręgu. Zazwyczaj jest to wysokość 400 – 500m (1200 – 1500 ft). W tym punkcie zaczynamy budować krąg do lądowania. Wskazania rękawa określają jego kierunek. Musimy pamiętać o innych statkach powietrznych, które mogą znajdować się już na kręgu. Pamiętajmy też, że jego wielkość zależna jest od prędkości z jaką się poruszamy. Czym szybciej, tym krąg jest większy.

Dolot po stycznej.  Możliwy jest w przypadku małego ruchu lotniczego, kiedy to pewni jesteśmy, że nikomu nie wlecimy „przed nos” lub po uzgodnieniu z TOWER RADIO. Wlatujemy w zależności od kierunku dolotu zawsze po stycznej do odcinka miedzy zakrętami. Odejście z kręgu na trasę możliwe jest już z zakrętu np. /….. SP-MAD z drugiego na trasę, SP-MAED z trzeciego na trasę itd. …/

Zazwyczaj lotniska aeroklubowe to pasy trawiaste w użyciu w zależności od kierunku wiatru i organizacji na płycie. Betonowe pasy startowe mają namalowane oznaczenia takie jak : ograniczniki, linie zatrzymania, przyziemienia itp. Oznaczenie pasów trawiastych realizuje sie przez wyłozenie znaków na trawie. Litera „T” mówi nam o kierunku lądowania, miejscu przyziemienia.

Poniżej przedstawiam przykłady wykładanych znaków na płycie lotniska:

1.

Lądować lub startować z prawej strony litery T, równolegle do jej trzonu, w kierunku poprzeczki, przy czym obowiązuje wykonanie lewego kręgu lotów nad lotniskiem.

2.

Wykonać prawy krąg nad lotniskiem

3.

Lądować z lewej strony sygnału.

4.

Nakaz lądowania wszystkich statków powietrznych będących nad lotniskiem

Uwaga. Statki powietrzne powinny lądować kolejno

5.

Lądować na lotnisku zapasowym leżącym w na wskazanym kierunku.

6.

Na lotnisku odbywają się skoki spadochronowe. Zezwala się startować i lądować statkom powietrznym, z których zrzuca się skoczków oraz wolno skakać

Uwaga. Inne statki powietrzne mogą wylądować dopiero wtedy, kiedy krzyż pozostanie zdjęty i pozostanie sygnał T

7.

Zabrania się lądować

Uwaga. Krzyż wykłada się zamiast litery T.

Kilka słów o ścieżce podejścia do lądowania i samym lądowaniu.

Prosta do lądowania jest to odcinek pomiędzy 4-tym zakrętem a miejscem przyziemienia. W zależności od sytuacji nad lotniskiem rozróżnić możemy tzw. krótką prostą, kiedy to chwilę po wyjściu z 4-go zakrętu jesteśmy praktycznie przed progiem pasa, oraz długą prostą gdzie mamy kilka minut do przyziemienia. Na prostą do lądowania wchodzimy zawsze jako JEDYNKA. Znaczy to, że mamy kolejność pierwszą i nikt nie powinien nam wlecieć przed nos. Na prostej zazwyczaj nie prowadzimy już korespondencji skupiając całą uwagę na lądowaniu. Cały ten proces podzielony jest na fazy:

  • podejście do lądowania – ustawienie statku powietrznego na ścieżce podejścia, z odpowiednim, dostosowanym do zaistniałych warunków kątem zniżania oraz z odpowiednią poprawką na wiatr i z odpowiednią konfiguracją płata.
  • podprowadzenie – bezpośrednie przygotowanie do lądowania, wprowadzenie ostatnich poprawek przed przyziemieniem (np. zniwelowanie trawersowania);
  • wyrównanie (załamanie) – wykonywane na bardzo niskiej wysokości zmniejszenie kąta zniżania do zera – innymi słowy, w przypadku poziomo położonej powierzchni lotniska, zmniejszenie prędkości opadania do zera;
  • wytrzymanie – faza, w której statek powietrzny, lecąc na wysokości wyrównania, stopniowo wytraca prędkość (energię) aż do prędkości przyziemienia, która zbliżona jest zwykle do minimalnej;
  • przyziemienie – dotknięcie ziemi przez statek powietrzny, w odpowiedniej dla danego typu statku konfiguracji;
  • dobieg – wytracenie prędkości na ziemi, aż do zatrzymania się, bądź rozpoczęcia kołowania.

Konsekwencje błędów podczas lądowania

W wyniku przyziemienia przy zbyt dużej prędkości pionowej, z jednoczesnym zapasem prędkości poziomej, może nastąpić odbicie się statku powietrznego od powierzchni lądowiska – tzw. „kangur” – jest ono skutkiem braku lub niedostatecznego wyrównania. W wyniku tego błędu, może dojść do uszkodzenia podwozia.

Wyrównanie na zbyt dużej wysokości, może natomiast spowodować przeciągnięcie statku powietrznego, a w efekcie, jego przepadnięcie w kierunku ziemi, z relatywnie dużą prędkością opadania. Skutkiem jest tzw. twarde lądowanie, a także potencjalne uszkodzenie konstrukcji statku.

Dodaj komentarz